Грмотевица се слуша
Страв лее во мојата душа
Чувствувам облаци тмурни,
емоции во сечија душа, бурни.
Ноќта е толку ладна,
капки дожд удираат по прозорецот
не се слуша ниту звукот на штурецот.
Ништо.
Само дождот.
И грмотевиците.
Го сечат мрачното небо на илјада парчиња,
а тоа молњи, плаче.
Ветер дува,
некој кошмари сонува.
Небото светнува,
а моето срце летнува.
Перницата ја стегам силно,
а очите полека ги затворам.
Се прашувам
Ќе успеам ли да заспијам?!

****

Очите ги отворам,
а пред мене божествена убавина.
Сонце грее,
мене срцето ќе ми запее.
Ох, колку убаво утро!

Одблесокот од твоите очи
ја засени светлината на сонцето
ми ги магепса очите
ми го зароби срцето;
насмевката од твоите усни
ги прекри сите ѕвезди на небото
ми се врежа во мислите
ми се всели во паметот;
мирисот на твојот парфем
ги засени сите цвеќиња на светот
ми се вкорени во кожата
те чувствувам насекаде.
Твојата кожа, нежна како свила
образите црвени како крв
твоите раце
ги чувствувам на мојот врат
на моето лице
како божествено ме допираат
додека твојот глас
ми го поматува умот.
Не се искажува со зборови
љубовта што ја чувствувам
што ја имам во мене
како подарок
бесценет подарок за тебе.
Бакнеж посладок од мед
од твоите усни
како печат на моите.
Твоја сум, веќе ничија,
засекогаш.
Те погледнав во очите
пламен на нескротлива љубов
жарче на вечна среќа.
Знаев,
ти си моето парче Рај
моето парче Пекол,
кое засекогаш ми припаѓа
само мене!

Толку блиску, а толку далеку
Толку исти, а толку различни
Ти си ми сродна душа
А не сум те ни запознала
Ги сакам твоите најдобри особини
А не сум ги видела твоите недостатоци
Не те ни познавам,
а љубов почувствував
Штом слика твоја погледнав
Сонувам за една наша средба во иднината
Да ме погледнеш директно во очите
И да речеш со насмевка на лицето
“ти си таа што ја чекам целиот мој живот”
Знам каде си сега
и посакувам да бидам и јас
Но немам покана да излезам
и да зачекорам по врелиот асфалт
Сакам да си мој
Да ми посветуваш песни
Мрдајќи ги усните во ритамот на музиката
и ударите на тапанот
Не те ни познавам,
а љубов чувствувам
Мрачен мој странецу
Осветли ми го патот на животот
Толку далеку, а толку блиску те чувствувам
А сепак,
не те ни познавам.

Осамена стојам на крајот на светот
Со болка во душа, го вдишувам чадот
Мирисот на умрените животни
Во себе ја носам носталгијата кон дома
Претчувствувам лоши денови, злобни дни,
Катастрофални соништа, валкани сни
Чувствувам како полека се гушам,
Немам веќе осет до каде сум пропаднала
Во лепешките насекаде
Кои се шират наоколу
Како злобен насмев, како лош збор
Небото се стемнува
Комарците бараат свежа крв
Да остават рани на кожата на некое дете
Да ги пуштат да се чешаат до бесвест
Да немаат мир ни додека заспиваат
Слушам нечии гласови
Ете идат, да ме затворат во некој кафез
Или да ме остават да мечтаам по мојот дом.
Доме мој, јас те сакам
Далеку сум од тебе, таа болка ме јаде
Сакам да шетам низ моите соби
Да пијам вода од мојата чешма
Да јадам на мојата маса
Да сонувам на мојот кревет
Да спијам на мојата перница
Да газам по тепихот на мојот под.
Да живеам во мојот свет!

Имав сон
Го сонував секоја вечер
Секојдневно се надевав
Дека сонот ќе ми се оствари
Се надевав и очекував
Сонот стануваше се посилен
Поинтензивен, пожив…

Имав сон
Сон да се заљубам
Да пронајдам среќа и љубов
Да пронајдам личност, сродна душа
Да се почувствувам среќна
И силно заљубена
Но и страствено сакана и посакуванa

Имав сон…
Еден ден се разбудив
и ја пронајдов сродната душа
Пронајдов личност што ме исполнува
Пронајдов душа што совршено се вклопува со мојата
Го пронајдов него
Но е недостапен
Недостижен.
Има линија околу него
И не смеам да ја преминам

Имав сон,
А сега имам кошмар
Кошмар кој постојано го преживувам
Секоја ноќ и секој ден… постојано!

Остави ги чашите на масата
Остави го виното
Нека го уништи чаршафот
Остави ги чиниите со храна
Нека ја изедат глувците
Остави го телевизорот вклучен
Нека трае музиката гласна
Нека ги разбуди соседите
Остави ја цигарата во пепелникот
Нека ја засмрди целата соба
Нека пожолтат ѕидовите
Нека замаглат прозорите
Остави ги кажаните зборови
Нека останат врежани во мислите
Нека создаваат омраза во срцето
Остави ме и мене во оваа соба
Нека умрам полека
И нека исчезнам
Со отворањето на прозорот
Како и чадот од цигарата.

Отворив очи.
По толку долго време,
конечно прогледав.
Околу мене – светлина.
Сакани луѓе – убавина.
Отворив очи
и се насмевнав.
Среќа почувствував.
Не сум бесмртна,
но повторно оживеав.
Отворив очи
и запеав.
Музика создавав
Секој здив,
слободно го вдишував.

Отворив очи,
отворив срце,
отворив душа.
Јас живеам!

Тивка улица.
Темно небо.
Ниту една ѕвезда.

Празна соба.
Неосветлена.
Тажна.

Убава девојка.
Стои натажена.
Набљудува.

Нова година.
Нови луѓе.
Нова неволја.

Раб на зграда.
Висока.
Смртоносна.