Носталгија

Осамена стојам на крајот на светот
Со болка во душа, го вдишувам чадот
Мирисот на умрените животни
Во себе ја носам носталгијата кон дома
Претчувствувам лоши денови, злобни дни,
Катастрофални соништа, валкани сни
Чувствувам како полека се гушам,
Немам веќе осет до каде сум пропаднала
Во лепешките насекаде
Кои се шират наоколу
Како злобен насмев, како лош збор
Небото се стемнува
Комарците бараат свежа крв
Да остават рани на кожата на некое дете
Да ги пуштат да се чешаат до бесвест
Да немаат мир ни додека заспиваат
Слушам нечии гласови
Ете идат, да ме затворат во некој кафез
Или да ме остават да мечтаам по мојот дом.
Доме мој, јас те сакам
Далеку сум од тебе, таа болка ме јаде
Сакам да шетам низ моите соби
Да пијам вода од мојата чешма
Да јадам на мојата маса
Да сонувам на мојот кревет
Да спијам на мојата перница
Да газам по тепихот на мојот под.
Да живеам во мојот свет!